~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
......................ηλεκτρονική περιοδική έκδοση * με ειδήσεις * άρθρα για την Κύπρο * υπεύθ. σύνταξης: Πάνος Σ. Αϊβαλής * ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Η Φωτό Μου
Καθημερινά... με τον Πάνο Αϊβαλή
Oδοιπορικό στα παράλια της αλησμόνητης Μ. Ασίας
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
«O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό…». Γκαίτε
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Εβδομάδα Κυπριακού Θεατρικού Έργου στην Αθήνα

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Προσφώνηση Αναστασιάδη στον ΟΗΕ: "Εφικτή η λύση του Κυπριακού φτάνει η Τουρκία να κάνει συγκεκριμένα βήματα"

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 


Ο φιλόδοξος στόχος της λύσης του Κυπριακού είναι εφικτός, υπό την προϋπόθεση ότι όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη και όλοι οι ενδιαφερόμενοι φορείς, και ιδιαίτερα η Τουρκία, θα επιδείξουν τον ίδιο βαθμό δέσμευσης, θα συμμετάσχουν εποικοδομητικά και θα προχωρήσουν κάνοντας συγκεκριμένα και απτά βήματα που θα ενισχύσουν θετικά τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, δήλωσε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, μιλώντας το απόγευμα ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης των ΗΕ στη Νέα Υόρκη.
Ο ΠτΔ είπε ότι χωρίς να θέλει να παραβλέψει τη σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί αισθάνεται την υποχρέωση να τονίσει ότι διαφορές παραμένουν σε μία σειρά από ζητήματα στα κεφάλαια της Διακυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Οικονομίας.
Σύμφωνα με τον Πρόεδρο, οι πιο σημαντικές διαφορές αγγίζουν την ουσία και τα θεμελιώδη κεφάλαια του Περιουσιακού, του Εδαφικού, και της Ασφάλειας και των Εγγυήσεων, τα οποία θα γείρουν την πλάστιγγα καταδεικνύοντας κατά πόσον μία λύση είναι εφικτή.
"Στόχος μου είναι να αποφύγουμε τις αποτυχίες του παρελθόντος και να παρουσιάσουμε στον λαό μια ξεκάθαρη και καλά προετοιμασμένη συμφωνία, η οποία δεν θα παρουσιάζει ασάφειες και παραλείψεις, και η οποία θα διασφαλίζει ότι η λύση θα είναι πολιτικά και οικονομικά βιώσιμη, λειτουργική και μόνιμη", σημείωσε.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης σημείωσε ότι μεταξύ άλλων πρέπει να διασαφηνιστούν η οικονομική διάσταση της λύσης, συμπεριλαμβανομένων των δαπανών που σχετίζονται με το θέμα των Περιουσιών και της θεσμικής λειτουργίας του ομοσπονδιακού κράτους, η διασφάλιση της ομαλής εφαρμογής της συμφωνίας, η πρώτη μέρα της λύσης και τί αυτό συνεπάγεται, η εισαγωγή του Ευρώ ως του νόμιμου νομίσματος κατά την πρώτη ημέρα της λύσης και η ταχεία εφαρμογή των διαφόρων πτυχών της συμφωνίας.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπενθύμισε την Κοινή Διακήρυξη της 11ης Φεβρουαρίου 2014 μεταξύ των δύο ηγετών για να τονίσει μεταξύ άλλων ότι αυτή καθόρισε τη μεθοδολογία στις συνομιλίες. Δηλαδή είπε, όλα τα κεφάλαια θα πρέπει να συζητηθούν αλληλένδετα, θα είναι μια διαδικασία καθοδηγούμενη από τους ηγέτες και μόνο μια συμφωνία που θα επιτευχθεί ελεύθερα από αυτούς θα μπορέσει να τεθεί σε ταυτόχρονα δημοψηφίσματα, έτσι οποιαδήποτε επιδιαιτησία αποκλείεται.
Τίποτα, πρόσθεσε, δεν θα θεωρηθεί ως συμφωνημένο μέχρι να συμφωνηθούν όλα και οι ηγέτες θα στοχεύσουν στην επίτευξη λύσης το συντομότερο δυνατόν χωρίς οποιαδήποτε επιβαλλόμενα ή τεχνητά χρονοδιαγράμματα.
“Συνεπώς, οι δύο κοινότητες έχουν συμφωνήσει τους γενικούς κανόνες και τρόπους που διέπουν τη διαπραγματευτική διαδικασία. Αυτό έχει επιτρέψει στους δύο ηγέτες να έχουν μια σαφή και κοινή αντίληψη του πλαισίου της προβλεπόμενης διευθέτησης και τους τρόπους και τα μέσα για την επίτευξή της”, σημείωσε.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ανέφερε ότι έχει επιτευχθεί πρόοδος σε σημαντικές πτυχές του κυπριακού προβλήματος, όπως επιβεβαίωση ότι η Ενωμένη Κύπρος θα έχει μία και μόνη διεθνή νομική προσωπικότητα, μία και μόνη κυριαρχία και μία και μόνη ιθαγένεια, εξασφάλιση για όλους τους Κυπρίους, της ελεύθερης διακίνησης, του δικαιώματος απόκτησης περιουσίας, εγκατάστασης, άσκησης επαγγέλματος και ίδρυσης και λειτουργίας επιχείρησης ή άσκησης οποιασδήποτε οικονομικής δραστηριότητας σε ολόκληρη την Κύπρο.
Ανέφερε ότι έχει επιτευχθεί ο πλήρης σεβασμός του δικαιώματος του ατόμου στην ιδιοκτησία, διασφάλιση ότι ο δημογραφικός χαρακτήρας του νησιού κατά την πρώτη ημέρα της λύσης θα αντικατοπτρίζει, με μια μικρή απόκλιση, την παραδοσιακή δημογραφική σύνθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως εγκαθιδρύθηκε το 1960 καθώς και διασφάλιση ότι η εν λόγω δημογραφική σύνθεση δεν θα μεταβληθεί από έξωθεν επιρροές.
Μίλησε ακόμη για την εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια της Κύπρου χωρίς αποκλίσεις και μόνιμες παρεκκλίσεις, προστασία του διζωνικού και δικοινοτικού χαρακτήρα της λύσης μέσω συγκεκριμένων ρητρών.
“Όπως συμφωνήθηκε από τους δύο ηγέτες: Το Ομοσπονδιακό σύνταγμα θα ορίζει ότι η ενωμένη ομοσπονδία της Κύπρου θα αποτελείται από δύο συνιστώσες πολιτείες με ισότιμο καθεστώς”, ανέφερε.
Αναφέρθηκε ακόμη στην καθιέρωση του τρόπου με τον οποίο θα ασκείται η πολιτική ισότητα, συμπεριλαμβανομένης της ουσιαστικής συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Επιπλέον, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, συγκλίσεις έχουν επιτευχθεί στις περισσότερες πτυχές των Κεφαλαίων της Διακυβέρνησης, της Οικονομίας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης προς όφελος όλων των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
“Την ίδια στιγμή, εκείνο το οποίο είναι ενθαρρυντικό είναι ότι, σε αντίθεση με προηγούμενες διαπραγματεύσεις, έχουν ξεκινήσει για πρώτη φορά συζητήσεις, υπό τη μορφή ανταλλαγής ιδεών (brainstorming), σε σχέση με τα Κεφάλαια των Εδαφικών Αναπροσαρμογών και της Ασφάλειας”, σημείωσε.
Ο ΠτΔ επανέλαβε την αποφασιστικότητά του να συνεχίσει να εργάζεται με με τον ίδιο ζήλο, ώστε να επιτευχθεί λύση το συντομότερο και, εάν είναι δυνατόν, μέχρι το τέλος του έτους.
Επανέλαβε πως η λύση θα πρέπει να επανενώνει τη χώρα, τον λαό, την οικονομία και τους θεσμούς, να δημιουργεί μια επωφελή κατάσταση για όλους τους Κυπρίους, να απαντά στις προσδοκίες, τις ευαισθησίες και τις ανησυχίες τόσο των Ελληνοκυπρίων όσο και των Τουρκοκυπρίων, να διασφαλίζει ένα σύγχρονο κράτος - μέλος της Ε.Ε. και των Η.Ε., με πλήρη κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα και να αποκαθιστά και να σέβεται πλήρως τις θεμελιώδεις ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των νόμιμων πολιτών της.
Πρέπει, τόνισε, η λύση να καθιερώνει την Κύπρο ως διεθνές πρότυπο ειρηνικής συνύπαρξης και ευημερούσας συνεργασίας μεταξύ όλων των πολιτών της, ανεξαρτήτως των διαφορετικών εθνοτικών, και της πολιτιστικής και θρησκευτικής πολυμορφίας, να απαλλάσσει την Κύπρο από τα στρατιωτικά στρατεύματα και τις εγγυήσεις τρίτων χωρών, η οποία αποτελεί στοιχείο αναχρονισμού στον σημερινό κόσμο.
"Πιστεύω ακράδαντα ότι η επίλυση του Κυπριακού θα ήταν προ πάντων προς όφελος όλων των Κυπρίων, θα δημιουργούσε συνθήκες ειρήνης, ευημερίας και μίας εύρωστης κοινωνίας, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα το πλήρες δυναμικό της για τις μελλοντικές γενιές", ανέφερε.
Σύμφωνα με τον Πρόεδρο, η λύση περιφερειακά θα μετέτρεπε την Κύπρο σε μία χώρα-μοντέλο σταθερότητας και προβλεψιμότητας και θα ενίσχυε τον ρόλο της Κύπρου ως παροχέα ασφάλειας σε μία από τις πλέον ταραχώδεις περιοχές του κόσμου.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πρόσθεσε, η επίλυση του Κυπριακού θα τερμάτιζε το οξύμωρο σχήμα του να έχεις ένα κράτος-μέλος διαιρεμένο, ενώ παράλληλα θα ενίσχυε θετικά τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας και τη συνολική αρχιτεκτονική σταθερότητας της ΕΕ.
"Τελευταίο αλλά όχι έσχατο, η λύση ενός διεθνούς προβλήματος που βρίσκεται στην ατζέντα των Ηνωμένων Εθνών τις τελευταίες δεκαετίες, θα αποτελούσε ένα φάρο ελπίδας ότι ακόμα και τα πλέον δυσεπίλυτα προβλήματα μπορούν να επιλυθούν με ειρηνικό τρόπο μέσω των Ηνωμένων Εθνών", σημείωσε.
O Πρόεδρος αναφέρθηκε και στην προσφυγική και μεταναστευτική κρίση με το βίαιο εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, λέγοντας ότι για να αντιστραφούν αυτές οι εξελίξεις και να εδραιωθούν πιο ευημερούσες, δίκαιες και ειρηνικές κοινωνίες θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε συλλογικά και κατά τρόπο αποτελεσματικό τις γενεσιουργές αιτίες.
Μίλησε για την ανάγκη αειφόρου ανάπτυξης σε όλες εκείνες τις χώρες και τις περιοχές που το έχουν ανάγκη μέσω μιας στοχευμένης στρατηγικής για δημιουργία δημιουργία θεσμών, σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης.
Μίλησε και για την ανάγκη αντιμετώπισης των απειλών που προκύπτουν από τις συνεχιζόμενες διενέξεις και την ανάγκη αποτροπής μελλοντικών διενέξεων καθώς επίσης και αντιμετώπισης κατά τρόπο ολοκληρωμένο των διακινητών ατόμων και των υποκινητών της τρομοκρατίας.
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είπε ότι τα ΗΕ αποτελούν το μόνο διεθνές φόρουμ που δημιουργήθηκε από όλους μας με στόχο τη συλλογική επίλυση περιφερειακών και διεθνών απειλών προς την ειρήνη και την ασφάλεια.
Διαφορετικά, σημείωσε, αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο διαιώνισης της σημερινής ανθρωπιστικής κρίσης και των συνεχιζόμενων διενέξεων που θα υπηρετήσουν τα συμφέροντα των δημιουργών τους σε βάρος των παγκόσμιων αρχών.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ακόμη ότι η παγκόσμια, συνολική και αδιαίρετη ατζέντα 2030 για την αειφόρο ανάπτυξη, αντιπροσωπεύει ένα κοινό σημείο αναφοράς για όλους μας και αποτελεί το καθοδηγητικό μας εργαλείο για να διαχειριστούμε αποτελεσματικά τις παγκόσμιες προκλήσεις που ξεπερνούν σύνορα και απειλούν την περιφερειακή και τη διεθνή συνοχή.

_________________

O Πρόεδρος Της Δημοκρατίας, απευθύνει προσφώνηση το απόγευμα της Πέμπτης στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ

  Πολιτική   

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης θα απευθύνει προσφώνηση σήμερα 22 Σεπτεμβρίου (γύρω στις 5 μ.μ. ώρα Κύπρου) στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη.Ακολούθως, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα έχει συνάντηση στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών με τον Υπουργό Εξωτερικών της Αγίας Έδρας Καρδινάλιο Parolin.
Στη συνέχεια ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έχει συνάντηση με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ κ. Τζο Μπάιντεν.
Στο μεταξύ σήμερα το μεσημέρι, ώρα Νέας Υόρκης, θα πραγματοποιηθεί η συνάντηση του Τ/κ ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί με τον Αμερικανό Αντιπρόεδρο, Τζο Μπάιντεν.
Όπως πληροφορείται το ΚΥΠΕ, η συνάντηση θα έχει διάρκεια μισής ώρας μεταξύ των ωρών 13.30-14.00. Αύριο το πρωί εξάλλου, ο τ/κ διαπραγματευτής, Οζντίλ Ναμί θα έχει συνάντηση με την Βοηθό ΥΠΕΞ της Σουηδίας που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη για τις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Η συνάντηση του κ. Ακιντζί με τον ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Κι μουν θα πραγματοποιηθεί στις 24 Σεπτεμβρίου, Σάββατο, στις 11.55, τοπική ώρα.
Σημειώνεται ότι η τριμερής συνάντηση των δύο ηγετών με τον ΓΓ θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή.

_______________

Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

H ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ CESNOLA – THE CESNOLA COLLECTION OF CYPRIOT ANTIQUITIES


    ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ   



ASIMINA NTELIOU

h5_74-51-2453
the Amathus sarcophagus/η σαρκοφάγος της Αμαθούντας από ασβεστόλιθο

H συλλογή αρχαιοτήτων του Censola από την Κύπρο ήταν μία από τις πρώτες εξαγορές του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης. Το 1872, δύο χρόνια μετά την ίδρυσή του, 275 κιβώτια με αντικείμενα αγοράστηκαν και μεταφέρθηκαν στο Μουσείο από τον Luigi Palma di Cesnola, ο οποίος σύντομα έγινε ο πρώτος διευθυντής του. Η συλλογή αυτή, με πάνω από 6.000 έργα, τεκμηριώνει την τέχνη της Κύπρου από περίπου το 3000 π.Χ. έως το 300 μ.Χ σε όλα τα υλικά-πήλινα, χάλκινα, πολύτιμους λίθους, γυαλί, ασήμι και χρυσό έλασμα, και κοσμήματα. Η διάκριση της συλλογής, ωστόσο, έγκειται στα απαράμιλλης τέχνης πέτρινα γλυπτά τα οποία είναι όμορφα εικονογραφημένα και καταλογογραφημένα σε αυτή τη μοναδική δημοσίευση. Οι 635 μεγάλες πέτρινες σαρκοφάγοι, επιτύμβια μνημεία και γλυπτά αναθήματα, κυρίως του 6ου-4ου  αιώνα π.Χ., μαρτυρούν τον πλούτο και τη δύναμη των ατόμων που τα παρήγγειλαν στους καλλιτεχνες. Η εξαιρετική ποικιλία τύπων αντανακλά επίσης τη διαδοχή των ηγεμόνων που κυριάρχησαν το νησί και εκμεταλλεύτηκαν τους πόρων του, και δείχνει τις επιρροές των πολιτιστικών ανταλλαγών με άλλους μεγάλους πρώιμους πολιτισμούς σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να κατεβάσετε σε e-book την έκδοση του Μητροπολιτικού Μουσείου της Ν.Υόρκης και να θαυμάσετε τις κυπριακές αρχαιότητες!
ancient_art_from_cyprus_the_cesnola_collection_in_the_metropolitan_museum_of_art
The Cesnola Collection of antiquities from Cyprus was one of the earliest acquisitions by The Metropolitan Museum of Art. In 1872—two years after its founding—275 crates of objects were purchased and brought to the Museum by Luigi Palma di Cesnola, who soon became its first director. This collection, with over 6,000 works, documents the art of Cyprus from ca. 3000 B.C. through ca. A.D. 300 in all major media—terracottas, bronzes, gems, glass, silver and gold plate, and jewelry. The distinction of the collection, however, lies in the stone sculptures that are unequalled in any other institution and that are beautifully illustrated and cataloged in this unique publication. The 635 large-scale stone sarcophagi, funerary monuments, and votive sculptures, primarily of the sixth through fourth centuries B.C., testify to the wealth and power of the individuals that commissioned them. The exceptional variety of types reflects the succession of rulers that dominated the island and exploited its resources, and shows influences of the cultural exchanges with other great early civilizations across the Mediterranean.

κατεβάστε το βιβλίο από εδώ/download the book depicting the whole collection from here

_______________
https://greekcultureellinikospolitismos.wordpress.com/

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Κωνσταντίνος Κυπριανού Λευκωσία // Ποίηση - Βάζουμε την ποίηση στη ζωή μας δίνοντας χρώμα στις ασπρόμαυρες μέρες και νύχτες


Θα γράψω ένα όνειρο
και θα σου το χαρίσω
θα έρχομαι στον ύπνο σου
το μάτι θα σου κλείσω <<
θα ζωγραφίσω δυό φιλιά
χάδια μαργαρητάρια
θα σου αφήσω τα κλειδιά
ν'ανέβεις στα φεγγάρια >>>>>>>
Αν τ'αρνηθείς κι'αφήσεις το
εκεί θά'ναι γραμμένο
με αίμα σου το άφησα
στον τοίχο κρεμασμένο ///
Κων/νος Κυπριανού .

Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

Επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο θα πραγματοποιήσει σήμερα Δευτέρα ο Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Paolo Gentiloni.

    Πολιτική     

Επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο του Ιταλού ΥΠΕΞ Paolo Gentiloni


Επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο θα πραγματοποιήσει σήμερα ο Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Paolo Gentiloni.
Ο κ. Gentiloni θα γίνει δεκτός το μεσημέρι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη, στο Προεδρικό, ενώ ακολούθως θα μεταβεί στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου θα τον υποδεχθεί ο Κύπριος ομόλογός του, Ιωάννης Κασουλίδης.
Οι δύο Υπουργοί θα έχουν κατ’ ιδίαν συνάντηση και θα ακολουθήσουν επίσημες συνομιλίες, στην παρουσία των μελών των αντιπροσωπειών Κύπρου και Ιταλίας.
Κασουλίδης και Gentiloni αναμένεται να προβούν σε δηλώσεις μετά το πέρας της συνάντησης.

____________

ΟΗΕ: Λύση του Κυπριακού ως τον Δεκέμβριο

   ΕΙΔΗΣΕΙΣ    



Στην επίλυση του Κυπριακού πριν από την ολοκλήρωση της θητείας του, στο τέλος του έτους, ελπίζει ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι-Μουν.

Σύμφωνα με το ΡΙΚ, σε αποκλειστική συνέντευξη στην ανταποκρίτρια του Associated Press στην έδρα του διεθνούς οργανισμού, γενικός γραμματέας του ΟΗΕ αναφέρει ότι οι συνομιλίες μεταξύ των ηγετών των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, "προχωρούν ομαλά και καλά".
Εκτιμά επίσης ότι "μια από τις μακροχρόνιες κρίσεις στον κόσμο", όπως χαρακτηρίζει το Κυπριακό, "πλησιάζει στην επίλυσή του".
Με αφορμή τις εξελίξεις στην κορεατική χερσόνησο, ο Νοτιοκορεάτης επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού σημειώνει ότι έχει ξοδέψει πολύ χρόνο και ενέργεια για την επανένωση της Κύπρου, της μόνης άλλης μοιρασμένης χώρας, πλην της ιδιαίτερης πατρίδας του.


ΠΗΓΗ

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

«Φιλολογικά Μελετήματα» του Σάββα Παύλου

  ΒΙΒΛΙΑ  ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ  

Κυκλοφόρησε από το Κέντρο Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου ο τόμος σελ. 520, με τίτλο «Φιλολογικά Μελετήματα» του Σάββα Παύλου. Πρόκειται για εισηγήσεις που διαβάστηκαν τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια σε συνέδρια και εκδηλώσεις στην Κύπρο, την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και διάφορα άλλα φιλοσοφικά σημειώματα. 
Σταχυολογούμε τίτλους από τα περιεχόμενα: «Ως Προσωκρατικοί μπροστά στην Τρίτη χιλιετία», «Γιώργος Σεφέρης και Ευάγγελος Λουίζος», «Τα σχολικά περιοδικά και ο ρόλος τους στη μαθητική ζωή», «Ο ρόλος και η παρουσία των πνευματικών ανθρώπων στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες», «Το κινούμενο δάσος παρά Σακεσπήρω και Σκαρίμπα», «Τρεις ανέκδοτες επιστολές του Αχιλλέα Αιμιλιανίδη στον Γιώργο Σεφέρη», «Ονοματοδοσίες εντύπων και νεοελληνική μυθολογία. Το παράδειγμα του νέου Λόγιου Ερμή», «Γύρω από την τέχνη, ένα κείμενο του Παναγή Λεκατσά», «Ιωάννης Συκουτρής και η κυπριακή αγνωμοσύνη», «Η ιδεοληψία γράφει ιστορία» «Η Κύπρος, ένα κέντρο νεοελληνικού πολιτισμού».



Ο κριτικός, ποιητής, βιβλιογράφος Σάββας Παύλου γεννήθηκε το 1951 στη Λευκωσία. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Κύπρου (τίτλος της διατριβής του: "Σεφέρης και Κύπρος"). Εργάστηκε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση της Κύπρου. Εκδότης του περιοδικού "Οδόφραγμα-Πορεία" (1977) και 
συνεκδότης του περιοδικού "Μικροφιλολογικά". 
Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και εφημερίδες της Ελλάδας ('Νέα Εστία", "Αντί", "Άρδην", "Καθημερινή" κ.ά.) και της Κύπρου ("Ακτή", "Σημερινή", "Πολίτης", "Τα Νέα" κ.ά.).
_____________
* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" - αρ. φυλ. 257, Αύγουστος 2014.

«Φιλολογικά Μελετήματα» του Σάββα Παύλου

  ΒΙΒΛΙΑ  ΠΟΥ ΛΑΒΑΜΕ  

Κυκλοφόρησε από το Κέντρο Μελετών Ιεράς Μονής Κύκκου ο τόμος σελ. 520, με τίτλο «Φιλολογικά Μελετήματα» του Σάββα Παύλου. Πρόκειται για εισηγήσεις που διαβάστηκαν τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια σε συνέδρια και εκδηλώσεις στην Κύπρο, την Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και διάφορα άλλα φιλοσοφικά σημειώματα. 
Σταχυολογούμε τίτλους από τα περιεχόμενα: «Ως Προσωκρατικοί μπροστά στην Τρίτη χιλιετία», «Γιώργος Σεφέρης και Ευάγγελος Λουίζος», «Τα σχολικά περιοδικά και ο ρόλος τους στη μαθητική ζωή», «Ο ρόλος και η παρουσία των πνευματικών ανθρώπων στην Κύπρο τις τελευταίες δεκαετίες», «Το κινούμενο δάσος παρά Σακεσπήρω και Σκαρίμπα», «Τρεις ανέκδοτες επιστολές του Αχιλλέα Αιμιλιανίδη στον Γιώργο Σεφέρη», «Ονοματοδοσίες εντύπων και νεοελληνική μυθολογία. Το παράδειγμα του νέου Λόγιου Ερμή», «Γύρω από την τέχνη, ένα κείμενο του Παναγή Λεκατσά», «Ιωάννης Συκουτρής και η κυπριακή αγνωμοσύνη», «Η ιδεοληψία γράφει ιστορία» «Η Κύπρος, ένα κέντρο νεοελληνικού πολιτισμού».


Ο κριτικός, ποιητής, βιβλιογράφος Σάββας Παύλου γεννήθηκε το 1951 στη Λευκωσία. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Κύπρου (τίτλος της διατριβής του: "Σεφέρης και Κύπρος"). Εργάστηκε ως καθηγητής στη Μέση Εκπαίδευση της Κύπρου. Εκδότης του περιοδικού "Οδόφραγμα-Πορεία" (1977) και 
συνεκδότης του περιοδικού "Μικροφιλολογικά". 
Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά και εφημερίδες της Ελλάδας ('Νέα Εστία", "Αντί", "Άρδην", "Καθημερινή" κ.ά.) και της Κύπρου ("Ακτή", "Σημερινή", "Πολίτης", "Τα Νέα" κ.ά.).
_____________
* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" - αρ. φυλ. 257, Αύγουστος 2014.

Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό

             ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ           
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
 Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!


του Σαράντου Καργάκου


Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό:
 γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»:

«Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου*
πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…»

*τόπ΄ = μπάλα κανονιού. Εννοείτε ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας οΕλληνισμός. Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.
Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.
Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε. Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.
Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.
Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».
Και στο βούρκο έρριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus(πού πάμε, τι πράττουμε).
Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα. Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.
Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος. Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι. Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.
Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή ; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.
Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη. Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά; Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά; Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος; Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός; Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί; Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.
Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας. Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα: «Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα. Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.
Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!
Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία εξαετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.
Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακολουθα συγκινητικά: «Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της». Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.
Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά.

Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας, «για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».


Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.


Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.
Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο καννίβαλος το θύμα του με …σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
«Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών• πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:

«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα; Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!

Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι, η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού – καί σας φτάνει»!Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί. Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί• βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.


____________
από το "anixneuseis.gr"

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2016

Απεβίωσε ο ζωγράφος Κώστας Οικονόμου

    ΕΙΔΗΣΕΙΣ    
Post image for Απεβίωσε ο ζωγράφος Κώστας Οικονόμου05/09/2016

Σε ηλικία 91 ετών απεβίωσε ο ζωγράφος Κώστας Οικονόμου.
«Δημιουργός που κράτησε πάντα την επαφή του με τη ζωή» όπως έγραψε για τον ζωγράφο ο Χρύσανθος Χρήστου, ιστορικός της τέχνης, ο Κώστας Οικονόμου υπήρξε ένας δραστήριος καλλιτέχνης με πλουραλισμό στα υλικά και το ύφος του.

Γεννήθηκε στην Κισσόνεργα το 1925. Πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στο κολλέγιο Μόρφου (1943-1945) με δάσκαλο τον Α. Διαμαντή. Συνέχισε στο Kings Alfred’s College (1956-1957) στο Winchester της Αγγλίας, όπου σπούδασε τέχνη και παιδαγωγικά, στο παιδαγωγικό ινστιτούτο του University of London (1972-1973), ενώ την ίδια περίοδο παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στο Saint Martin’s School of Art του Λονδίνου.

Το 2012, ο Κώστας Οικονόμου τιμήθηκε από το ΑΚΕΛ με το Βραβείο Πολιτιστικής Προσφοράς Τεύκρου Ανθία – Θοδόση Πιερίδη.

«Ο καλλιτέχνης είναι πολιτικό ον, πάντα ευαίσθητο στα γεγονότα που καίνε την καρδιά ή χαρίζουν ευτυχία στον κόσμο. Πώς θα ήταν δυνατόν ο καλλιτέχνης να μη νοιάζεται για τους άλλους ανθρώπους κλεισμένος στο γυάλινο πύργο του, αποκόπτοντας τον εαυτό του από τη ζωή που του προσφέρουν με ολάνοιχτα χέρια. […] Η μια [θεωρία] θέλει την Τέχνη αυτόνομη, υπόλογη μόνο στον εαυτό της […]. Η άλλη θεωρεί την Τέχνη συνδεδεμένη με τον άνθρωπο και τα όνειρα ή τα προβλήματά του, με τρόπο που να συμβάλλει στη δημιουργία μιας ομορφότερης και ανθρωπινότερης κοινωνίας. Στον τομέα της ζωγραφικής και γενικότερα της εικαστικής δημιουργίας, τασσόμαστε υπέρ της δεύτερης άποψης», έλεγε ο Κώστας Οικονόμου σε εκδήλωση με τίτλο «Η Τέχνη ως αντιστασιακή πράξη» το 1995.

Ο Χρύσανθος Χρήστου αναφέρει για το έργο του καλλιτέχνη:

«Ο Κώστας Οικονόμου ενδιαφέρεται για όλες τις θεματικές περιοχές αλλά περισσότερο για την τοπιογραφία, και εργάζεται τόσο το λάδι όσο και την υδατογραφία και τα ακρυλικά χρώματα στη ζωγραφική, το λινόλεουμ, το χαλκό και το τσίγκο στη χαρακτική. Στη γλυπτική χρησιμοποιεί τσιμέντο και πολυεστέρα που ανακατεύει με χρώματα, καθώς και ψημένο πηλό και πέτρα στη μικρογλυπτική του.

Δημιουργός που κράτησε πάντα την επαφή του με τη ζωή, έχει, στα περισσότερα έργα του, αφετηρία το φυσικό χώρο. Χωρίς να θυσιάζει άλλες θεματογραφικές περιοχές, δίνει τον καλύτερο εαυτό του στην τοπιογραφία, σε προσπάθειες που διακρίνονται για μια νέα και προσωπική ερμηνεία της οπτικής πραγματικότητας. Σε σχετικά πρώιμες εργασίες του, προσωπογραφίες, εσωτερικά, μυθολογικά θέματα και γυμνά, διαπιστώνει κανείς τη σχέση του με διάφορες στυλιστικές τάσεις, από τον κυβισμό στον εξπρεσιονισμό και από τον ιδεαλισμό σε τύπους των φωβιστών. Με έμφαση άλλοτε στο ρόλο της γραμμής και άλλοτε στο ρόλο του χρώματος έχει δώσει έργα στα οποία αποκαλύπτονται οι κάθε κατηγορίας αναζητήσεις του. Κυβιστικά στοιχεία χρησιμοποιεί σε έργα του όπως το ‘Αγόρι που διαβάζει’ (1962), εξπρεσιονιστικά στα γυμνά, ιδεαλιστικούς τύπους στα μυθολογικά του θέματα, και φωβιστικά σε εσωτερικά του.

Άλλα, παρά το γεγονός ότι και σε ώριμες και όψιμες προσπάθειες του θα χρησιμοποιήσει ανάλογα στοιχεία, στην τοπιογραφία του σχετικά νωρίς φαίνεται ότι επηρεάζεται από τις κατακτήσεις της ζωγραφικής του P. Cézanne. Σε ελαιογραφίες, αλλά περισσότερο σε υδατογραφίες του, κατορθώνει να δώσει μια ποιητική ερμηνεία της οπτικής πραγματικότητας, με την αξιοποίηση τόσο ιμπρεσιονιστικών όσο και μεταϊμπρεσιονιστικών τύπων. Έτσι, διατηρεί τον καθοριστικό ρόλο του φωτός που διαλύει τα περιγράμματα σε ορισμένα τμήματα του πίνακα, ενώ παράλληλα τονίζει το χρώμα ως ογκομετρική αξία και κατορθώνει να εκφράσει το ουσιαστικό περιεχόμενο του θέματός του. Χωρίς να περιορίζεται στα εξωτερικά στοιχεία του φυσικού χώρου που τον ενδιαφέρει, και με την έμφαση στις καθαρά ζωγραφικές αξίες δίνει το εσωτερικό πρόσωπο και το διαχρονικό χαρακτήρα του τοπίου. Σε μερικές περιπτώσεις, όταν εντάσσει και την ανθρώπινη μορφή στο φυσικό χώρο, προκύπτουν σύνολα στα οποία επικρατεί μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα που παρασύρει το θεατή. Στη χαρακτική του βασίζεται περισσότερο στο εξπρεσιονιστικό λεξιλόγιο, ενώ στη γλυπτική του χρησιμοποιεί στοιχεία από διάφορες κατευθύνσεις.»

Ο Κώστας Οικονόμου παρουσίασε το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Έχει δημοσιεύσει κείμενα με διάφορα θέματα και έχει προλογίσει καταλόγους ομοτέχνων του. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός καλλιτεχνικών μαθημάτων. Είναι ιδρυτικό μέλος και έχει διατελέσει και αντιπρόεδρος του Ε.ΚΑ.ΤΕ. Κύπρου και άλλων συλλόγων».

Αναφέρει για το έργο του ο ιστορικός τέχνης δρ Αντώνης Δανός:

«Αν προσπαθούσα να συμπυκνώσω σε μερικά χαρακτηριστικά τη δουλειά του Κώστα Οικονόμου, θα έλεγα ότι το έργο του χαρακτηρίζεται από μεγάλη παραγωγικότητα, και από έλλειψη δογματισμού. Η παραγωγικότητα του εύκολα διαπιστώνεται από τον μεγάλο αριθμό αξιόλογων έργων που περιλαμβάνει η παρούσα έκθεση, τα οποία καλύπτουν έξι δεκαετίες, και τα οποία, με εξαίρεση μερικών από τα πιο πρόσφατα, δεν είχαν ως τώρα εκτεθεί δημόσια.

Αυτό που ονομάζω «έλλειψη δογματισμού» διαπιστώνεται εξ’ ίσου εύκολα, από όσους γνωρίζουν έστω και μερικώς το έργο του. Από τη μια, η ενασχόλησή του με ευρεία γκάμα υλικών και τεχνικών: υδατογραφία, λάδι, ακρυλικό, παστέλ, μολύβια και μελάνι στη ζωγραφική, μονοτυπία, χαλκός, τσίγκος και λινολεοτυπία στη χαρακτική, γλυπτική – κυρίως ανάγλυφη – και κεραμική. Δείγματα από μερικές από τις παραπάνω εκφάνσεις της τέχνης του, έχουμε στη καινούρια αυτή έκθεση.

Από την άλλη, ο «αδογματισμός» του Κώστα Οικονόμου διαπιστώνεται από τη δημιουργική αφομοίωση σειράς επιρροών και ιδιωμάτων από την ιστορία της νεώτερης δυτικής ζωγραφικής, τα οποία ο καλλιτέχνης εμπότισε με σαφή Κυπριακό χαρακτήρα.

Πριν από τρεις περίπου δεκαετίες ο Ελλαδίτης ακαδημαϊκός Χρύσανθος Χρήστου έγραψε ότι στο σύνολο της σύγχρονης κυπριακής τέχνης διαπιστώνεται «απουσία κάθε ακαδημαϊκής επίδρασης», καθώς και «η δυνατότητα των δημιουργών της να μεταφέρουν σε περισσότερο προσωπικές διατυπώσεις όλες τις ξένες γνωριμίες τους». Πρόσθεσε ότι στην Κυπριακή τέχνη έχουμε «όλα τα χαρακτηριστικά των μεγάλων ρευμάτων» της παγκόσμιας τέχνης, αλλά και «μια σειρά από ανεξάρτητες και προσωπικές κατακτήσεις». Πιστεύω ότι από τα πιο «τυπικά» και περιεκτικά παραδείγματα – σε ατομικό επίπεδο καλλιτεχνών – του πιο πάνω χαρακτηρισμού της Κυπριακής τέχνης, αποτελεί το σύνολο του έργου του Κώστα Οικονόμου.

Στην τέχνη του, αναφορές στις τοπογραφικές σχολές του 19ου αι., στον Ιμπρεσιονισμό, όσο και σε μεταϊμπρεσιονιστικές τάσεις – όπως στην τοπιογραφία του Σεζάν – συνδυάζονται δημιουργικά με χαρακτηριστικά από πρώιμα μοντερνιστικά κινήματα του 20ού αι. – όπως ο Φοβισμός και ο Εξπρεσιονισμός. Τα τελευταία είναι ιδιαίτερα εμφανή και στις προσωπογραφίες του Οικονόμου, καθώς και στη χαρακτική του. Αυτό το βασικό πλαίσιο, στο οποίο τοποθετείται το μεγαλύτερο μέρος του έργου του, δεν τον εμποδίζει όμως από το να αφομοιώσει και να πειραματιστεί με νεώτερες διαδικασίες και υλικά, όπως, για παράδειγμα, τα ανάγλυφα από τσιμέντο – «εφεύρεση», όπως ο ίδιος λέει, του Χριστόφορου Σάββα.

Οι πλείστοι σχολιαστές της δουλειάς του Οικονόμου συμφωνούν ότι το συναρπαστικότερο μέρος του έργου του αποτελούν οι υδατογραφίες. Πολλά έχουν ειπωθεί για την εξαιρετική απόδοση χρώματος και φωτός στις ακουαρέλες του.

Σημαντικότεροι, πιστεύω, παράγοντες που καθιστούν τον Οικονόμου τον σημαντικότερο μας υδατογράφο, είναι τόσο η μακροχρόνια και συστηματική ενασχόλησή του με το είδος αυτό, όσο και, κυρίως, η διαπραγμάτευση του υλικού με τρόπο που αναδεικνύει τη «φύση» και τις ιδιότητες του.

Γι’ αυτό, εξάλλου, η συστηματική εφαρμογή, εκ μέρους του, της ζωγραφικής σε βρεγμένο χαρτί, έχει παραγάγει τα συναρπαστικότερα ίσως δείγματα ακουαρέλας, με το σμίξιμο των χρωματικών επιφανειών, και τη μεγάλη γκάμα αποχρώσεων, ακριβώς επειδή τονίζεται ακόμα περισσότερο η φύση και οι ιδιότητες του υλικού της υδατογραφίας.

Ακόμα και σε ένα αριθμό έργων, της παρούσας έκθεσης, όπου παλαιότερες υδατογραφίες έχουν ξαναδουλευτεί με τη μέθοδο της μονοτυπίας, το αποτέλεσμα είναι εξίσου ενδιαφέρον και απολαυστικό, γιατί κι οι δύο τεχνικές έχουν διαπραγματευτεί με τρόπο πιστό στις ιδιότητες των υλικών και των μεθόδων αυτών.

Γενικά, τόσο αυτές οι υδατογραφίες-μονοτυπίες, όσο και οι υπόλοιπες υδατογραφίες, οι ελαιογραφίες, τα σκίτσα και τα χαρακτικά έργα αυτής της έκθεσης, αποτελούν εξαιρετικά δείγματα μιας παράδοσης που επιμένει να παράγει έργα τα οποία λειτουργούν, σε σχέση με τον θεατή, στο επίπεδο της ατομικής, αισθητικής απόλαυσης κα ευχαρίστησης. Όσοι συνεχίζουν να προσεγγίζουν την τέχνη μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, κόντρα στη μεταμοντέρνα, ιδεολογική αντίληψη που θεωρεί τέτοιου είδους επαφή με το έργο τέχνης ως παραχωρημένη, σίγουρα θα αντλήσουν μεγάλη απόλαυση από τα έργα της παρούσας έκθεσης».

Το 2013, το Επιμελητήριο Καλών Τεχνών Κύπρου (ΕΚΑΤΕ) παρουσίασε μια αναδρομική έκθεση του Κώστα Οικονόμου. Στα εγκαίνια προβλήθηκε και το ντοκιμαντέρ «Τσιμεντογραφία», των Νικόλα Ιορδάνου και Σύλβιας Νικολαϊδου, οι οποίοι παρακολούθησαν για περισσότερο από ένα χρόνο τον Κώστα Οικονόμου στην καταγραφή της δημιουργίας ενός έργου από την γέννηση της ιδέας μέχρι και την υλοποίησή της. Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στα έργα με την τεχνική της τσιμεντογραφίας, μια καθόλα κυπριακή μορφή τέχνης, με την οποία ασχολήθηκε αρχικά ο Χριστόφορος Σάββα και την συνέχισε -διασώζοντας την, ουσιαστικά- ο Κώστας Οικονόμου. Ο ίδιος έδωσε στην τεχνική αυτή και το όνομά της, «τσιμεντογραφία», κατατάσσοντάς τη στη μακρά λίστα τεχνοτροπιών στον διεθνή χώρο.

+ Η κηδεία του Κώστα Οικονόμου θα τελεστεί την Τετάρτη στη γενέτειρά του, την Κισσόνεργα της Πάφου. 

__________